God missen

Stephen Cortrell, bisschop van de Anglicaanse kerk, citeert in één van zijn lezingen het gedicht ‘Missing God’ van Dennis O’Driscoll. Deze poëtische tekst verwoordt hoe elk mens dat ooit afscheid nam van het christelijk geloof alsnog overrompeld kan worden door verlangen naar God.
De tekst die hieronder volgt is een vrije, verkorte en aan de Nederlandse situatie aangepaste weergave.

We missen Hem
zoals een losgekoppeld zweefvliegtuig,
gedragen door de thermiek van een zomeravond
nadat het z’n lier-kabel wegwierp.

God missen
Voor de maaltijd wordt niet meer
om Zijn zegen gebeden:
kweekvis vermenigvuldigt zich
zonder Zijn bemoeienis.

De voedselproductie stijgt
dankzij resistent graan:
wetenschappelijk doordacht
om Zijn fouten te verzachten.
~
En toch,
ook al kwamen wij als pubers
tegen Hem in opstand,
al waren we brutaal
als een tiener die z’n vader negeert,
al verbanden wij Hem naar de woestijn
alsof Hij een bebaarde Kluizenaar was –
toch moeten we erkennen
dat we Hem soms missen.
~
We missen Hem
als tijdens een huwelijkssluiting
we rond de lessenaar
van de ambtenaar van de burgerlijke stand
tevergeefs wachten op woorden
als ‘eeuwig’ of ‘goddelijk’.

We missen Hem
als een wetenschapper in een DWDD-college
ons universum verklaart,
en stelt dat onze planeet niets anders doet
dan doelloos om z’n as draaien,
zoals een autoband doldraait in sneeuw.

We missen Hem
als de radio een flard van galmend gezang opvangt
van een of ander klooster;
of als een gospelkoor als één man Halleluja zingt.
En als een oratoriumkoor rond Pasen
I know that My Redeemer Liveth aanheft,
slaat ons hart plots een slag over.

We missen Hem
als een benauwde stem
in het crematorium een gedicht voordraagt,
over ‘niet meer vrezen
voor de hitte van de zon’.

We missen Hem
als we in het Rijksmuseum
voor een magere Gekruisigde staan;
Zijn streepdunne ribben
getuigend van Zijn lijden.

We missen Hem
als een röntgenscherm
onze lichamen als een schaduwspel vangt,
of als we een transfusie ondergaan,
van anoniem gedoneerd levensreddend bloed.

We missen Hem
als we spontaan Zijn Naam uitroepen
als we boos zijn of bang,
zoals soms een vrouw op een kraamafdeling
roept om haar allang overleden moeder.

We missen Hem
als de eettafel gedekt is
met een tafelkleed,
en warme broodjes,
en glazende glazen rode wijn.

We missen Hem
als een duif
in een slaperig toeristendorp
een sinaasappelboomgaard induikt,
opgeschrikt door een kerkklok die plots slaat.

We missen Hem
als onze vakantietrip
ons langs Gotische ornamenten leidt:
een boog van takken die elkaar ontmoeten
zodat de uiterste bladen elkaar nét raken,
zoals de twee handen in Michelangelo’s Schepping.

We missen Hem
als we een kerk voorbijlopen,
en een flard wierook opsnuiven,
aanlokkelijk als de geur
van versgebakken brood.

We missen Hem
als in ons VINEX-huis
onze nieuwe keuken wordt opgeleverd
in eikenhouten stijl
uit grootmoeders tijd.

We missen Hem
als we luisteren naar de profetie van astronomen
die stellen dat zichtbare sterrenstelsels
terugwijken naarmate het heelal zich verder uitbreidt.

We missen Hem
als de zonsondergang
Zijn aanwezigheid voelbaar maakt
in het glas-in-lood-raam
van een nep-antieke lounge-bar.
~
We missen Hem
zoals een losgekoppeld zweefvliegtuig,
gedragen door de thermiek van een zomeravond
nadat het z’n lier-kabel wegwierp.

We missen Hem
zoals geliefden schouderophalend
zich voor een goedkoop hotel afvragen
wat ze de volgende dag zullen doen.

Het zijn eigenaardige dagen
voor Zijn wederkomst:
we voelen nostalgisch verlangen,
alsof we in een duiventil staan
nadat alle vogels zijn gevlogen.

Het oorspronkelijke gedicht is te vinden via de link hieronder.

Missing God

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code